Review Ibanez Artcore Custom AF105SM

 

During the NAMM of 2007, Ibanez introduced the Ibanez Artcore Custom AF105SM.
While the guitar appears to have excellent specs––It’s one of the higher-end Artcore Custom models––the obvious standout here is a body made of highly-figured Spalted Maple: top, back, and sides. A short review of this beautiful piece of guitar.

 

FEATURES:
Created in 2007 in china.
Guitar has 22 frets. Controls his permanent Neck Volume, Bridge volume, neck tone and bridge tone. Furthermore a 3way switch for element selection. The switch is not on the spot like a les paul, but the controls around. The pickup configuration is 2 humbuckers of type S58.
The body is made of Spalted maple, hence the ‘M’ in the name. The normal AF105 (custom) is flamed maple in a natural finish, this is dark and Spolted so. The finish is gloss. This edition is a limited edition. The neck is a 3-piece between the parts with a piece of ebony veneer. The head has on the sides two ‘wings’ there he is so 5 piece. I do not know what kind of wood is the neck. It’s a bit of the color of latte.
For those who have not been doorgescrolled at the photos, it is a fully hollow “jazzbak ‘, but there is no block in a singing bar construction.
The bridge is a TOM on a rosewood base. In the case, a rosewood bridge included, I have not tried. The strings are attached to a rosewood tailpiece with fancy inlays.
The Neck is very comfortable. He is more manageable than the necks of his nephews at epiphone, like joe pass emperor etc. The key is a very smooth piece of rosewood with a sexy triple maple / rosewood binding.

 

SOUND
This guitar sounds simply AMAZING! I am completely in love with this guitar.  The guitar is not as gescooped if you ever come across in maple hollow bodies. That’s the sound of band connection very beneficial, and provides some more punch. Acoustic sounds he sometimes almost selmer / maccaferi like.
With the neck pickup have a delicious thick, but not dead jazz tone. Warm but not excessively woolly. The bridge pickup I do not use as much, but sounds nice funky as needed. For bright or harsh sounds I pick another guitar.
This guitar is definitely designed for jazz. He does not sound rock and roll like a gretsch. This guitar together with a nice clean tube amp sounds very reminiscent .ADJUSTMENT ETC
Afstellig was straight from the store well. I bought it at Huigens Music in Hengelo. I have wise different experiences in terms of service and quality, but the guitar department has improved since a new employee’s (which I also know well). Downside was that there was a set of 010 round wounds were on, and that’s just not the strings for this guitar. I recommend 012 flat wounds, preferably from Thomastik Infeld. These strings are punchy and warm and bring out the best in the guitar top. Finish is simply perfect. Beautiful inlays, good paintwork etc.

RELIABILITY
Well, it’s just a more sensitive model than a strat or tele. Only the gold coating on the bridge is a little worn and there are some scratches on the pickguard.

At LEAST
Excellent guitar unimaginable quality. Compared with epiphones, gibsons and other ibanez guitars. Not because of the excellent price-quality ratio, but simply because he is the best, even better than the much more expensive Gibsons.

Joe Bonamassa doet uitverkocht HMH op z’n grondvesten trillen (21/03)

Stipt op tijd klinkt vanaf een donker podium de AC/DC-hit “Highway to hell” in een bluegrass (!) uitvoering als Joe Bonnamassa het podium opkomt. Zoals altijd strak in het (Armani) pak, voorzien van zonnebril en met gitaar in de hand. Helemaal klaar voor het platspelen van de Heineken Music Hall.

De eerste nummers worden akoestisch en sober uitgevoerd met alleen conga’s en een honky-tonk-piano als begeleiding.
Bij elke nieuw nummer wordt hem een andere gitaar aangereikt, de een nog mooier dan de ander. Hij verzamelt ze ook, inmiddels heeft hij er honderden. Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat Bonamassa praktisch opgroeide tussen de gitaren in de muziekwinkel van zijn vader. Op jonge leeftijd kreeg hij les van blueslegende BB King waarmee hij ook toerde.

Bij het zesde ‘unplugged’ nummer (Woke up Dreaming) breekt hij een snaar en wordt het tijd voor het elektrische vuurwerk en verschijnt de voltallige band op het podium.
De geweldige band komt meteen goed uit de startblokken met een stomende uitvoering van ‘Slow Train’ gevolgd door ‘Dust Bowl’. Met elk nummer toont Bonamassa zijn klasse, iedere toon is raak en wordt strak uitgevoerd. Hij kan zijn gitaar de ene keer laten klinken als een viool en het andere moment als een grommend monster. Zijn gitaargeluid komt uit een ‘muur’ van Marshall-buizen versterkers. Perfectionist Bonamassa maakt er geen geheim van dat hij voor een ‘vet’ gitaargeluid kiest voor de ouderwetse analoge versterker.

Zijn fenomenale gitaartechniek komt goed tot z’n recht als hij op de Gibson Les Paul een subtiele uitvoering van ‘You better Stop’ ten gehore brengt als eerbewijs aan die andere gitaarheld, Gary Moore.

Het hele concert kent weinig stiltes en het tempo ligt hoog. Bonamassa’s medemuzikanten schakelen soepel over van blue-grass via Lousianablues naar stampende bluesrock. Waarbij de bandleden om de beurt een hoofdrol opeisen. Drummer Tal Bergman is de virtuoze clown van de band. Met zijn baard en lange haar geeft hij een imitatie weg van Animal, de drummer uit de Muppetshow. Toetsenman Arlan Schierbaum gaat even helemaal ‘los’ met een minutenlange solo op het Hammondorgel, tot groot genoegen van het enthousiaste publiek. Tussen al dat geweld staat de 60 (!)-jarige bassist Carmine Rojas als een rots in de branding.

Na twee uur onafgebroken gitaargeweld bedankt Joe Bonamassa het publiek “Thank you Amsterdam, you where great” en verdwijnt van het podium. Voor het, vooral oudere (50+) publiek het sein om massaal te gaan staan. Het hoeft maar kort het vertrouwde “we want more” te scanderen of Joe en zijn band komen het podium weer op. Voor een dampende bluesrock-finale waarbij Bonamassa voor het eerst zijn zonnebril afzet en met een gelukzalige grijns op zijn gezicht de laatst blueslick de zaal inslingert.

(Bron: Laura de Lange)